Beş hafta ve üç yıl
Bu sayıdaki dört haberin ortak yanı konuları değil, saatleri. Sigorta şirketinin yükümlülüğü söz konusu olduğunda takvim güne kadar kesin: beş hafta, yedi hafta, on dört hafta. Yapının kendi yükümlülüğü söz konusu olduğunda takvim ya çok uzak ya hiç yok.
Bu sayfalarda dört ayrı haber var: denetimin 2029'da Merkez Bankası'na geçmesi, emeklilik rezervleri için bağımsız bir fon önerisi, bilişim sözleşmelerinin artık Denetçiye bildirilmesi, ve 94 yatırım fonundan 32'sinin yeni paraya kapalı olması.
İlk bakışta ortak yanları yok. Biri kurumsal bir devir, biri sosyal güvenlik, biri teknik bir raporlama kuralı, biri piyasa tablosu. Ama dördünü yan yana koyup baktığınızda aynı şey görünüyor: hepsi bir zaman söylüyor. Ve söyledikleri zamanlar birbirini tutmuyor.
Dört haber, dört saat
Denetçinin Şubat 2026 direktifi, sektörün bu sayıdaki en kesin metni. Üç aylık raporlar için beş hafta, ulusal şablonlar için yedi hafta, yıllık raporlar için on dört hafta. Tarihler gün gün yazılı: 4 Kasım 2026, 18 Kasım 2026, 7 Nisan 2027, 21 Nisan 2027. Bilişim sözleşmeleri kütüğünün son günü 9 Mart 2026'ydı; geçti bile.
Denetimin Merkez Bankası'na devri için verilen zaman 2029. Bu bir tarihtir, ama tek tarihtir: devrin hangi aşamalarla yapılacağı, hangi yasa değişikliğini gerektirdiği, o güne kadar denetimin hangi kadroyla yürüyeceği açıklanmadı.
Emeklilik rezervlerini yönetecek bağımsız kurum için ise hiçbir tarih yok. Kurumun kurulması reformun ön koşulu sayılıyor; ne zaman kurulacağı söylenmiyor.
Kapalı fonların ise takvimi olmadığı gibi gündemi de yok. 32 fon yeni para kabul etmiyor; içindeki birikim duruyor. Bu fonların gözden geçirileceği, birleştirileceği ya da sigortalıya seçenek sunulacağı bir tarih yok — çünkü böyle bir yükümlülük yok.
Kesinlik nerede, belirsizlik nerede
Örüntü şu: yükümlülük şirkete düştüğünde takvim keskinleşiyor, yapıya düştüğünde yumuşuyor.
Bir sigorta şirketi raporunu on dört hafta yerine on beşinci haftada verirse bunun adı var, karşılığı var. Ama denetimin devri iki yıl gecikirse, ya da bağımsız fon hiç kurulmazsa, bunun bir adı yok. Gecikmenin tanımlanmadığı yerde gecikme zaten olmaz.
Bu, kimsenin kötü niyeti değil. Şirkete yüklenen yükümlülük teknik ve ölçülebilir olduğu için tarihlenebiliyor; yapıya ilişkin karar siyasi ve çok taraflı olduğu için tarihlenmiyor. Anlaşılır bir şey. Ama sonucu şu: sektörün en net takvimi, sigortalıyı en az ilgilendiren konunun takvimi oluyor.
Sigortanın kendi doğası
Bu, herhangi bir sektör için söylenebilecek genel bir şikâyet değil. Sigorta, tanımı gereği tarihli bir sözdür. Poliçe bir süre için yazılır, hasar bir tarihte ihbar edilir, tazminat bir süre içinde ödenir. Bütün mesleğin omurgası tarihtir.
Bu yüzden sigortacılıkta kurumsal kararların tarihsiz kalması, başka sektörlerdekinden daha ağır bir çelişki. Şirketten raporunu beş hafta içinde vermesi istenen bir sistemde, denetimin nereye gideceğinin üç yıllık tek bir kelimeye bırakılması tuhaf durur.
Kapalı fonlar bu çelişkinin en somut hâli. Sigortalı parasını on yıl önce bir fona koydu; o fon bugün yeni satışa kapalı. Sigortalının tarafında tarih işlemeye devam ediyor — birikim büyüyor ya da küçülüyor, emeklilik yaklaşıyor. Fonun kurumsal tarafında ise zaman durmuş durumda.
İstenen hız değil, tarih
Bu satırlar denetimin bir an önce devredilmesini savunmuyor. Aceleyle yapılan bir devir, geciken devirden daha pahalıya mal olur. Emeklilik rezervleri için kurulacak fonun da aceleye gelmeyeceği açık.
İstenen hız değil, takvim. 2029'a kadar hangi adımın hangi yılda atılacağı; bağımsız fonun yasa taslağının ne zaman Meclise geleceği; kapalı fonların ne sıklıkla gözden geçirileceği. Bunların hiçbiri hızlanmayı gerektirmiyor, yalnızca tarih vermeyi gerektiriyor.
Tarih vermek, sözün ilk hâlidir. Bir sektör ki mesleği söz vermektir; kendi kurumsal kararlarına tarih koymaktan kaçınması, en azından üslup olarak, kendi işine benzemiyor.
